Ανάμεσα σε βουνά από καθαρά, σιδερωμένα ρούχα και τασάκια γεμάτα αποτσίγαρα, κάθομαι και σκέφτομαι, πόσο περίεργο είναι που μερικοί άνθρωποι καταφέρνουν αυτό που θέλουν, χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία, και χωρίς να τους φαίνεται βουνό το κάθε βήμα στη ζωή τους.
Επίσης, είναι απορίας άξιο, το ποιό μήνυμα ήρθα να πάρω σε αυτή τη ζωή, και αν υπάρχει κάπου-κάποιος-κάτι, εγώ γιατί δεν το βλέπω;
Τελευταία, δεν πολύ ασχολούμαι, ούτε με δουλειά, ούτε με σχολή, ούτε με το σώμα μου, ούτε με το πνεύμα μου. Κοινώς αδράνεια. Γιατί μπλοκάρω;
Σίγουρα το θέμα της ΣΕΜΦΕ με πλακώνει, αφού από την πρώτη μέρα που πάτησα το πόδι μου εκεί, ένιωθα απλά άχρηστος που δεν μπορώ να λύσω μαθηματικά και φυσική. Σίγουρα, that’s not who I am.
Από την άλλη, πέρυσι, πήρα τη συνειδητή απόφαση, να εγκαταλείψω όλα τα σχέδια που είχα για Αγγλία και γραφιστική, και να παραμείνω στη ΣΕΜΦΕ. Οι λόγοι; Πολλοί και διάφοροι:
Αρχικά, γιατί το πτυχίο του ΕΜΠ είναι κάτι που δύσκολα προσπερνάς. Έχει ιδιαίτερη αξία, και κυρίως στο εξωτερικό.
Επίσης, για να μην απογοητεύσω τους γονείς μου. Και εμένα (σε μεγάλο βαθμό).
tbc
