I don’t even know.
Θέλω μια μέρα να ξυπνήσω στο δικό μου σπίτι, με τον δικό μου άνθρωπο, στη δικιά μου ζωή, με τα δικά μου εφόδια, κάτω από τη δικιά μου σκιά.
what the fuck is wrong with me?
Σήμερα σκέφτομαι πόσο απλά ordinarily μπορεί να περάσει η ζωή σου, και να μην το καταλάβεις. Και όλα αυτά, όταν είχα πάει super market με τον πατέρα μου.
Είναι κάποιες φορές που ονειρεύομαι μια ζωή πιο κανονική. Και άλλες που ζητάω τα πάντα. Τί θα ζήσω τελικά; Τί μου επιφυλάσσει η ζωή; who knows
i’m out of here. Sick of the circumstances, I’m forced to leave my house. I’m going to go and live with my boyfriend. Life is a terrible mistake. And once you take a downfall, you just watch it spiralling down, till it hits rock bottom. I’m sick of my parents and sick of this house and sick of my body and sick of this school and sick of my teeth and sick of everything inbetween. FUCK YOU ALL.
I live in a 10 sq.m. appartment in the northern suburbs of Athens, Greece. I spend each day trying to figure out how to live this life. I’m gay, and I have the cutest boyfriend. I’m about to study mathematics, but I officially hate it. I really work on my energy levels each day, with the help of a special class I’m attending each sunday. I listen mostly to indie, pop, shoegaze, electro and new rave. I’m a resident DJ. I plan my diet 12345 times a day, just to ruin it 5 minutes later. I have a facebook account that I deactivate every now and then. I smoke Marlboro; wish I didn’t. I want to start running around, but it’s almost impossible in Athens. I have two parents that semi-torture me each day. I’m still living with them, but not for long. I have the most beautiful room I’ve seen; maybe because it took me ages to bring everything together and sort all little things out. I’m an Apple enthusiast. I have an iMac, an iPhone and two iPods, of which last two, none is operating. I need to head downtown today to do some shopping. I’m young and I’m free and I’m still chasing my dreams, no matter what. Let’s love.
Ανάμεσα σε βουνά από καθαρά, σιδερωμένα ρούχα και τασάκια γεμάτα αποτσίγαρα, κάθομαι και σκέφτομαι, πόσο περίεργο είναι που μερικοί άνθρωποι καταφέρνουν αυτό που θέλουν, χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία, και χωρίς να τους φαίνεται βουνό το κάθε βήμα στη ζωή τους.
Επίσης, είναι απορίας άξιο, το ποιό μήνυμα ήρθα να πάρω σε αυτή τη ζωή, και αν υπάρχει κάπου-κάποιος-κάτι, εγώ γιατί δεν το βλέπω;
Τελευταία, δεν πολύ ασχολούμαι, ούτε με δουλειά, ούτε με σχολή, ούτε με το σώμα μου, ούτε με το πνεύμα μου. Κοινώς αδράνεια. Γιατί μπλοκάρω;
Σίγουρα το θέμα της ΣΕΜΦΕ με πλακώνει, αφού από την πρώτη μέρα που πάτησα το πόδι μου εκεί, ένιωθα απλά άχρηστος που δεν μπορώ να λύσω μαθηματικά και φυσική. Σίγουρα, that’s not who I am.
Από την άλλη, πέρυσι, πήρα τη συνειδητή απόφαση, να εγκαταλείψω όλα τα σχέδια που είχα για Αγγλία και γραφιστική, και να παραμείνω στη ΣΕΜΦΕ. Οι λόγοι; Πολλοί και διάφοροι:
Αρχικά, γιατί το πτυχίο του ΕΜΠ είναι κάτι που δύσκολα προσπερνάς. Έχει ιδιαίτερη αξία, και κυρίως στο εξωτερικό.
Επίσης, για να μην απογοητεύσω τους γονείς μου. Και εμένα (σε μεγάλο βαθμό).
tbc
3:45
(σκέψεις)
“η ζωή είναι δύσκολη”
“ωραία αυτά τα marshmallows από τα IKEA”
“το ‘Insatiable’ του Darren Hayes είναι σαν να γράφτηκε για τον NRCK”
“το νέο album του David Guetta είναι worth listening to”
Έχω άγχος. Η ζωή μου ολόκληρη βασίζεται στο άγχος λόγω της αίσθησης ανυπαρξίας και αχρηστίας που με διακατέχει. Είμαι 22 και όμως αισθάνομαι τόσο σύνθετος. Ψυχολογία και έκφραση, θυμός και εγκατάλειψη. Τί;
Sometimes I think of what one should write in an introductional first post of a blog.
I’ll skip typical self introduction; you’ll get to know me through my texts.
I’m here to write/express myself/share. It’s all about life, experiences and culture.
I’m in a point in my life where I need to sort things out and for the first time, take responsibility for my adult life.
P.S. I’m only 22.
enjoy the ride!
